من به تن دردم نیست
یک تب سرکش، تنها پکرم ساخته و دانم این را که چرا
و چرا هر رگ من از تن من سفت و سقط شلاقی ست
که فرود آمده سوزان
دم به دم در تن من
تن من یا تن مردم، همه را با تن من ساخته اند
و به یک جور و صفت می دانم
که در این معرکه انداخته اند.
نبض می خواندمان با هم و می ریزد خون، لیک کنون
به دلم نیست که دریابم انگشت گذار
کز کدامین رگ من خونم می ریزد بیرون.
تبش از ضعف او ست، ضعفش از خونی ست که هر روز در گوشه ای از جهان از تنش فرومی ریزد، از توفانی ست که هر روز در گوشه ای از جهان وجودش را در می نوردد و بر او شلاق می زند:
من به از هر کس
سر به در می برم از دردم آسان که ز چیست
با تنم توفان رفته ست
از تنم خون فراوان رفته ست
تبم از ضعف من است
تبم از خونریزی.
این هم نیما. مهرداد دست مرا در افسردگی روحی پریود بسته است. چون تا می آید حال من خراب شود آقا می روند در غار خودشان. حالا خر بیاور و باقالی بار کنند.
این دقیقا زمانیست که بیشتر به نوازش خوشبینی عطوفت و توجه نیاز دارم. آنوقت چه. حتی لحظه ای هم نباید نق زد. آقا در غار خودشان به سر می برند.
بعدش چه؟ خب این شاید نوعی بستگی روحی باشد. می داندی زنانی که با هم دوست باشند پریودشان هم همراه می شود.
این است که حال ما همزمان خراب می شود. و کسی نیست که دستی بر سر هیچکداممان بکشد.
تجربه به من ثابت کرده است که نصف بیشتر ارتباطاتم را در این دوران گند زدایی کرده امو ببخشید یعنی گند زده ام. بعد هم خندیده ام.
اما در به ریش مهرداد نمی شود خندید. ممکن است به خاطرش طلاق هم بگیرم.
همیشه زندگی ما باید دستخوش عوامل بیرونی شود. البته در این قضیه کسی مقصر نیست اما اینکه من سیاسی نیستم و از بازی سیاست هم مثل بازی های دیگر لذت نمی برم نقطه اوج تفاوت ما باشد.
خب من اگر بخواهم سیاست بازی کنم باید کفن بپوشم و صاف بروم جلو گلوه. چون اگر رفتم ناگهام معشوق دیرینم مرگ را در آغوش خواهم گرفت. پس یهتر است اصلا گردش نچرخم. من به مبارزه پنهان معتقدم.
دلم برای بچه های بی مشاری که قربانی خشونت پدر و مادرشان هستند می سوزد.
به سازندگی فکر می کنم. و انقلاب جهانی برای ویرانی است. از انقلاب خسته ام. معتقدم اگر مبارزه ای باید بکنم اول ساختن خودم است که می دانید گاه چه اندازه ویران است.
من به مبارزه ای آرام و بنیادین می اندیشم که ریشه آن در تربیت است. باز هم می گویم از خشونت تظاهرات و از ویرانی آن بیزارم. نه من طاقت بال زخمی یک گنجش را هم ندارم چه طور بروم و باتوم خوردن عده ای را ببینم؟
برای این است که اخبار را سانسور می کنمو من طاقتش را ندارم آقا.
اگر دوست دارید همینجا برایم گوری بکنید و این داستان ها را برایم باز گویید تا قبلا در آن خوابیده باشم.
و کشور ما. کشور بیچاره ما سالهاست روی آرامش را به خود ندیده است. دلم برای ایران می سوزد.
نه اینکه هدفمان جدا باشد نه راهمان جداست. سنگر یکیست منتها مسئولیت فرق می کند. آقا شما بروید جلو بجنگید من اینجا روی سر زخمی کسی مرهم می بندم و اگر شد کمی برایش اشک می ریزم. می بوسمش و سکوت خواهم کرد.
ما هر دو به طبقه بالا خواهیم رسید. شما از آسانسور بروید من پله ها را یکی یکی می شمرم و می آیم. آن بالا هم را می بینیم.
